خاطرات دخترعزیزم آیداوکوچولوی دوست داشتنی امیرمحمد

ما وخالجان حمیده برنامه مسافرت به همدان را ریختیم وچقدر هم خوشحال بودیم یک برنامه دقیق که برای همه روزهایش برنامه داشتیم ودقیقا می دانستیم که چه روزی به کدام شهر وارد می شویم .اولین شهری که رسیدیم اصفهان بود وماعصر آن روز به کنار زاینده رود رفتیم .آیدا بسیار خوشحال بود ودلش می خواست پابرهنه روی چمنها برود امامن می ترسیدم که شیشه یا چیز خطرناکی باشد ومانعش می شدم چندتا عکس هم کنار زاینده رود گرفتم که در پایین می گذارم. شیطون بلا دار کفشهاشو درمی یاره که پا برهنه رو چمن بره ماه بانو کنار پل خواجو الهی همیشه دلت شادو لبت پر خنده باشه وقتی می گیم بخند اینجوری الکی می خندی بعد از آنجا به همدان رفتیم که غار علیصد...

انگار همین دیروز بود اینقدر خاطرات به وضوح توذهنم نقش بسته که وقتی چشمام رو می بندم   می بینمشون:خیلی ناراحت بودم طوری که از غصه می خواستم بمیرم اولین چیزی که توی ذهنم می اومداین بود که نکنه آیدا من رو دوست نداره اخه آیدا بابایی بود و حتی شبها هم می خواست کنار باباش باشه ومن اونروزها خیلی خودم را ناراحت می کردم ونگران بودم از اینکه بیشتر وقتم در اداره سپری می شود ونمی توانم به بچه ام برسم این موضوع روم تاثیر گذاشته بودومن سعی می کردم بیشتر باهاش وقت بگذرونم وعصرها باهم به پارک می رفتیم خلاصه اینکه یه مدت گذشت تا فهمیدم به قول بقیه دخترا کلا بابایی هستند.الان که یاد اونروزها می افتم هم خندم می گیره هم دلم به حال خودم...

مردادسال 84ایداگلم 15ماهه شده بودکه بامامان اینا رفتیم مشهدواین اولین مسافرت خانم حنابود.نذری راکه برای سلامتی ایدابود رواداکردیم وازخداخواستیم که همیشه حافظ ونگهدارش باشه وماهم همیشه شکرگذار... بعدازچندروزکه درمشهدماندیم به سمت شمال راه افتادیم توی این مسافرت رضیه وحمیده هم باما بودند.خیلی خوش گذشت وچیزی که باعث شد خاطره اون تا ابدتوذهنم بمونه اینه که ایدا که تااونروز راه نمی رفت از خوشحالی که دریا را دیده بود وچون عاشق اب بودناگهان به سمت دریا راه افتادواینجوری بود که اولین تاتی کردنهاش شروع شد ومارا غرق درشادی کرد این ها هم عکسهای مربوط به اونروز الهی مامان قربون اون خنده هات بره عزیزدلم ...

می دوی ...زمین می خوری ...یا علی مولا علی کودکانه ای می گویی وبرمی خیزی ...درست مثل هر قدم که برمی داری وبلند می شوی ...یاعلی  ومن می سپارمت به او ...به خدایش ...عاقبت به خیر شوی ...   ان شاءالله با علی (ع)باشی دخترم یا علی.

دفتر خاطراتم را باز می کنم 18آذر 84وآیدا یکسال وهشت ماه دارد.آیدا عزیز من روز به روز بزرگتر وخوشگلتر می شه وبا کارهای جالبی که می کنه باعث وابستگی بیشتر مابهش می شه .آیدا دختر تپل سفیدی هست با چشمای درشت ومژه های بلند که هرجا که می ریم جلب توجه می کنه .خیلی هم متین وموقر است .وقتی که شیرمی خوره با انگشتش سر پستونک را فشار می ده ومی برش داخل واین علامت تمام شدن شیر یا سیر شدنش است که ما عاشق این کارش هستیم ،خیلی سیب زمینی سرخ کرده وتخم مرغ دوست داره ووقتی که بهش نمی دیم میگه با هم بخوریم  .می تواند شعرهای توپ قلقلی ،چشم چشم دوابرو،تاب تاب عباسی واتل متل را بامن همراهی کندوتقریبا هرکلمه ای را که می گیم تکرار می کند.10تا دندان دراورده وب...

یکی از بزرگترین مشکلات من مربوط به زمانی بودکه قرارشد آیدا را مهدکودک بگذاریم .خیلی کارسختی بود،آیدادختر ساکت وآرومی بود که جیکش در نمی آمد ومن می ترسیدم که نکند توی مهد اذیت بشه .برای پیدا کردن بهترین مهد چندین روز کارم تحقیق وپرس وجو بود تا بالاخره مهدفوق تخصصی ستاره که مخصوص نوزادان تا پایان 3سال بود را انتخاب کردم وبا بهزیستی مشورت کردم وقرار شد که از 84/1/20به مهد بره.روز شنبه با ترس ودلهره آیدا ووسائلش راآماده کردم آن روز را مرخصی گرفتم وبعد از اینکه آیدارا از زیر قران رد کردم به مهد رفتیم،ظاهرا همه چیز خیلی خوب وعالی بودآیدا یک بالشت داشت که اون رو محکم گرفته بود توبغلش وبا دست دیگه پستونکش رو نگه داشته بودوانگار می خواست ت...

ایدا جون درتاریخ 83/10/16روزچهارشنبه وارد9ماهگی شد.ازکلمه هایی که میگه باباواب ووقتی بهش میگیم دست بده اینکاررومی کنه ولی نه می خزه ونه دندون دراورده ومن خیلی نگرانم چون دیگه الان وقت خزیدنش هست .با روروک خیلی خوب میره وبه قول خاله منصوره مثل حرفه ایها.مامان میگه نخزیدنش بخاطرتنبلیش هست وگرنه مشکل دیگه ای نداره.اینجا می خوام چندتاعکس بذارم.   ...

ایدادقیقا9/5ماهه بودکه اولین دندانش دراومدوخیال ماروراحت کرد.ازکارهای جدیدی که انجام می ده اینه که وقتی میگیم ساعت کوبلافاصله به دیوارنگاه میکنه یا وقتی که میگیم دست بزن  درحالیکه یک دستش روثابت نگه میداره با اون یکی دست می زنه همه میگن عجب دختر تنبلی داری حتی تواین مورد هم به خودش سختی نمی ده.اوایل اسفند83بودکه تازه خزیدن رویادگرفت البته به شیوه کاملا جدید که مختص خودش بود وبا بقیه بچه ها فرق می کرد .ایدانشسته می خزیدواینقدر این کار را با مهارت انجام می دادکه همه رو شگفت زده می کرد. ...

شناسنامه ایداراروز سوم تولدش گرفتیم.اونروزهاخیلی خوشحال بودیم مثل اینکه روی ابرهاراه می رفتیم .باورمون نمی شدحالاواقعا یک خانواده بودیم وبیشتراحساس مسئولیت واستقلال می کردیم. موضوعی که حالافکرم رومشغول کرده بودسورخ کردن گوش ایدابود.ایدا38روزه که شد مامان زنگ زدبه رباب خانم همسایمون که بیادوگوش ایداراسورخ کنه مهدی وفهیمه من را ازاتاق بیرون کرده بودندومن پشت درگریه می کردم صدای جیغ ایدا که بلند شددیگه طاقت نیاوردم ورفتم تواتاق ایدا را بغل کرده بودم وگریه می کردم رباب خانم می گفت بچه الان ساکته اصلا هم اذیت نشده اگه بخواهی بااین چیزهای کوچک ناراحت بشی توی زندگیت کم می اری چون هنوز اول راه هستی. ایدا چون یکماه زودتردنیا اومده بودقرمز وپراز موبود...